Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail to someone

Why You Shouldn’t Encourage Your Kids To Succeed
เหตุใดพ่อแม่จึงไม่ควรยัดเยียดความสำเร็จให้แก่ลูกๆ

เหตุใดพ่อแม่จึงไม่ควรยัดเยียดความสำเร็จให้แก่ลูกๆ

ทุกวันนี้ดูเหมือนว่าเด็กๆจะรีบโตเป็นผู้ใหญ่กัน เราในฐานะพ่อแม่มักจะรู้สึกแย่หากไม่สามารถตั้งเป้าความสำเร็จสูงๆให้แก่ลูกได้ และกว่าที่เราจะรู้ตัวชีวิตของลูกๆก็อัดแน่นไปด้วยกิจกรรมต่างๆมากมายเพียงเพื่อคำว่าความสำเร็จและความสุข ยิ่งเราพยายามบงการความก้าวหน้าของลูก สังคมก็ยิ่งกระตุ้นเราให้พึ่งพาผู้เชี่ยวชาญเพื่อแก้ปัญหาของลูกๆ หากพวกเขาปฏิบัติไม่ตรงตามมาตรฐานบางอย่างสุดท้ายพ่อแม่เองนั่นแหละที่ปลูกฝังความกลัวแบบผิดๆให้แก่ลูกทั้งในด้านสังคมและวิชาการ ในฐานะนักจิตวิทยาคลินิก ฉันมักจะถามพ่อแม่ว่าลูกๆของพวกเขามีพฤติกรรมดังต่อไปนี้หรือไม่

  • ขี้อาย
  • เงียบ
  • ทำตัวโตเกินวัย
  • ก้าวร้าว
  • หุนหันพลันแล่น
  • ไม่มีความมุ่งมั่น
  • ขาดแรงจูงใจ
  • มองโลกในแง่ดีเกินไป
  • จู้จี้จุกจิก
  • โน้มน้าวง่าย
  • จิตใจเลื่อนลอย
  • ขี้เกียจ

พฤติกรรมทั้งหมดนี้เป็นผลพวงมาจาก “การปกครองที่ไร้ความพอดี” ซึ่งบ่งชี้ถึงความวิตกกังวล ความผิดหวัง หรือแม้แต่ความรู้สึกผิดว่าจะทำให้ผู้ปกครองเสียใจ ความจริงคือสังคมยุคใหม่พยายามยัดเยียดความสำเร็จในอนาคตให้แก่เด็กๆซึ่งเป็นภาระอันใหญ่หลวงเกินกว่าที่พวกเขาจะทำได้ ที่สำคัญการกระทำเช่นนี้ยังส่งผลต่อสุขภาพจิตของเด็กๆด้วย เด็กจำนวนไม่น้อยต้องรู้สึกผิดและตกอยู่ในห้วงแห่งความอับอายเนื่องจากพวกเขาไม่สามารถทำให้พ่อแม่พึงพอใจได้ พวกเขาอาจเริ่มไม่มีสมาธิกับการเรียนและโมโหร้ายจนถึงขั้นทำร้ายตัวเอง และเมื่อเด็กๆมีความรู้สึกเช่นนี้พวกเขาก็จะปิดกั้นตัวเอง เหนือสิ่งอื่นใดระยะห่างระหว่างคุณกับลูกก็จะยิ่งไกลออกไปอีก จากนั้นกระแสความวิตกกังวลก็จะหลั่งไหลเข้าไปจนเต็มทั้งในจิตใจของคุณและของลูกด้วย

การไม่เข้าใจต้นตอของความกังวลนี้จึงทำให้เราสร้างความกดดันมากขึ้นไปอีกโดยการคิดว่า “โอ้ ลูกฉันไม่มีความสุขเพราะพวกเขายังทำไม่เต็มที่หรือรู้สึกไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ดังนั้นเราต้องกระตุ้นลูกให้หนักขึ้นอีก” สิ่งนี้เองที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเรายิ่งห่างกันออกไป

พ่อแม่จึงไม่ควรยัดเยียดความสำเร็จให้แก่ลูก

แน่นอนว่าไม่มีพ่อแม่คนใดเชื่อว่าตัวเองคือสาเหตุที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้ เนื่องจากหากพวกเขารู้ว่าความคาดหวังเหล่านี้กำลังทำร้ายลูกของตัวเองแทนที่จะช่วยเหลือ พวกเขาก็จะหยุดทันที ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะนี่คือวิถีที่เราถูกเลี้ยงดูขึ้นมายังไงล่ะ เราถูกเลี้ยงดูด้วยความคิดที่ว่าความสุขและความสนุกสนานคือสิ่งที่ได้มาจากความสำเร็จ โรงเรียนดีๆ บ้านหลังโตๆ และสถานะทางสังคมอื่นๆ ด้วยเหตุนี้เราจึงพยายามผลักดันลูกของตัวเองให้เป็นแบบนี้เช่นกัน

ทางแก้คือเราควรเปลี่ยนวิธีคิดและเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ว่าความสงบไม่ใช่สิ่งที่ได้มาจากปัจจัยภายนอก พ่อแม่ควรหยุดกดดันลูกและสอนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องสร้างเอกลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาเพราะพวกเขามีพร้อมอยู่แล้วตั้งแต่เกิด เด็กๆจะมีภูมิคุ้มกันและรู้สึกได้ถึงคุณค่าในตัวเองแทนที่จะรู้สึกสับสนว่าจริงๆแล้วพวกเขาเป็นใครกันแน่ อย่างไรก็ตามคนเป็นพ่อแม่ต้องตระหนักรู้ในตัวเอง เราจึงจะสามารถเลี้ยงดูลูกให้โตมาในแบบเดียวกันได้

Blogger : Dr. Shefali Tsabary

Source : mindbodygreen.com