Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail to someoneGoogle+

The Stigma of Doing Things Alone
การทำอะไรเพียงลำพัง..ไม่เห็นผิดตรงไหน?

การทำอะไรเพียงลำพังไม่เห็นผิดตรงไหน

เมื่อวันก่อนฉันได้ปรึกษาเรื่องแผนการท่องเที่ยวกับเพื่อนๆหลังจากที่มีเพื่อนคนหนึ่งพูดว่าเธออยากไปเมืองลียงแต่ต้องมีใครไปเป็นเพื่อนด้วยเพราะเธอไม่ชอบการท่องเที่ยวคนเดียว บ่ายวันเดียวกันฉันเดินเข้าไปในร้านกาแฟพร้อมกับเพื่อนคนหนึ่งเพื่อรับประทานอาหารมื้อเที่ยงและบังเอิญเจอคนรู้จักกำลังรับประทานอาหารอยู่เพียงลำพัง เพื่อนของฉันออกความเห็นว่า “อ้าวเขามากินข้าวคนเดียว เราน่าจะเข้าไปทักทายนะเพราะเขาไม่ควรมากินข้าวคนเดียว แย่จัง” คำพูดเหล่านี้เริ่มวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน ทำไมการทำอะไรด้วยตัวเองจึงยังไม่เป็นที่ยอมรับจากสังคมล่ะ? แล้วทำไมต้องคิดว่าคนเหล่านั้นไม่อยากทำอะไรเพียงลำพัง? ฉันเข้าใจนะว่าทำไมคำพูดเหล่านี้จึงเกิดขึ้น เพราะมนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมยังไงล่ะ การเข้าสังคมและการสนทนาทำให้เราได้รับมิตรภาพพร้อมกับช่วยกันฟูมฟักให้เจริญเติบโตไปด้วยกัน

ทำอะไรเพียงลำพัง

อย่างไรก็ตามฉันยังงงอยู่ดีว่าทำไมการทำอะไรคนเดียวจึงถูกมองว่าแปลกนัก มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเหงาหรือไม่มีเพื่อนสักหน่อย (จริงอยู่บางครั้งตอนที่ฉันทำอะไรคนเดียวก็รู้สึกเหงาเล็กน้อยเหมือนกัน แต่ฉันก็ไม่ได้ต้องการความสงสารจากใครนะ) ที่สำคัญไปกว่านั้นฉันคิดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องสร้างความบันเทิงให้แก่ใครด้วย คุณคิดว่าเป็นเรื่องตลกเหรอที่ใครบางคนตัดสินใจขับรถไปกินข้าวคนเดียว? ทุกวันนี้โลกของเราเต็มไปด้วยสิ่งรบกวนสมาธิไม่ว่าจะเป็นจากหน้าจอโทรศัพท์หรือสิ่งเร้ารอบตัว ฉันสันนิษฐานว่ามีอีกคำอธิบายหนึ่งว่าเหตุใดการทำทุกอย่างคนเดียวจึงไม่เป็นที่ยอมรับทางสังคม เป็นไปได้ว่าเรามักจะยัดเยียดความคิดของตัวเองให้คนอื่นโดยเฉพาะสถานการณ์ที่เรามองในแง่ลบ

ทำอะไรเพียงลำพังไม่เห็นผิดตรงไหน

อย่างไรก็ตามการคิดอะไรเพียงลำพังเป็นหนึ่งในวิธีที่ดีต่อจิตใจมากที่สุด ฉันจะรู้สึกดีเมื่อได้ทำอะไรคนเดียวและแน่นอนว่าฉันมีอิสระในการจัดการธุระของตัวเอง คุณจะสามารถลองเสื้อผ้าได้เป็นชั่วโมงโดยที่ไม่ต้องกังวลว่าใครจะรอ หรือรีบๆเดินในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เพราะคุณมองว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเลย อย่าลืมว่าเวลาทั้งหมดบนโลกนี้เป็นของเราคนเดียว แล้วการท่องเที่ยวตามลำพังล่ะ? ไม่ดูว่ารักสันโดษไปหน่อยเหรอ? ก็จริง การเดินทางที่เปี่ยมไปด้วยความสุขคือการได้ไปกับใครคนหนึ่งและฉันก็หวังว่าจะมีเพื่อนไปด้วยประมาณว่าเที่ยวด้วยกัน กินด้วยกัน และแบ่งปันประสบการณ์อันมีค่าต่างๆร่วมกัน หากคุณต้องการทำอะไรสักอย่างจริงๆทำไมต้องปล่อยให้ทัศนคติเกี่ยวกับการทำทุกอย่างตามลำพังมาขัดขวางความตั้งใจของคุณด้วยล่ะ? สุดท้ายความสัมพันธ์หรือเป้าหมายที่คุณมีคือสิ่งที่สำคัญที่สุดต่างหาก นี่ไม่ใช่การกล่าวร้ายผู้อื่นที่ไม่ชอบทำอะไรตามลำพัง อย่างไรก็ตามหากคุณต้องการทำอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกพอใจจริงๆคุณก็ควรลงมือทำเลย เช่น ไปท่องเที่ยวเมืองลียง ไปงานดนตรีใต้ดินที่ไม่มีเพื่อนคนไหนของคุณสนใจเลย หรือรับประทานอาหารมื้อค่ำสุดอร่อย เป็นต้น การทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวต้องอาศัยทั้งการระแวดระวังตัว การตระหนักรู้ในตนเอง ความมั่นใจ และความคิดสร้างสรรค์ ซึ่งคุณควรจะภูมิใจนะ ดังนั้นอย่าได้แคร์อะไรจ้ะ

Blogger : Christina Ling

Source : huffingtonpost.com